Boerderij idylle (september 2001)
Genoeg hebbend van het hectische Westen willen Rob en Jolanda hun geluk beproeven in het rustieke oosten van Nederland. Ze verruilen hun riante en luxe penthouse voor een oude woonboerderij die zij met hulp van makelaar Klaassen - ondanks de door hem geuite bezwaren - voor te veel geld kopen.
Vol verwachting wordt de woning betrokken. Enthousiast gaan ze met aannemer en schilder aan de slag. Dan komen de tegenvallers. De vloeren blijken verrot, het leidingwerk deugt van geen kant en erger, de hele kapconstructie blijkt zeer ernstig aangetast door boktor en houtworm. De aannemer stelt zijn begroting naar boven bij met fl. 175.000.
De idylle valt in duigen. Wat moeten ze nu doen? Hoe kan het dat Klaassen zo’n kostenpost over het hoofd had gezien? Teleurgesteld melden Rob en Jolanda zich met een claim bij Klaassen, die daarover zeer verbolgen is. Had hij ze niet gewaarschuwd voor tegenvallers? Ze wisten dat een bouwkundige inspectie voor de koop niet werd geaccepteerd en ze wilden het huis toch zelfs hebben tegen een te hoge prijs. Hun antwoord was dat ze het huis wel wilden, maar niet de kat in de zak en ook niet de boktor op zolder. Een juridisch steekspel volgt. Het draait allemaal om bewijs. Had Klaassen bewijsbaar gewezen op de onverwachte risico’s? Presteerde hij niet onder de maat door kopers niet zwart op wit te wijzen op het risico van aankoop zonder bouwkundige keuring?
Had hij die risico’s niet concreet moeten maken door te praten over aantasting door ongedierte, al dan niet als verborgen gebrek, en de financiële gevolgen ervan? Had hij hen niet bewijsbaar moeten waarschuwen dat een boerderij-idylle voor een stadsyup soms een nachtmerrie wordt?
Helaas voor Klaassen vindt de rechter dat hij zich als professional beter van zijn taak had moeten kwijten. Temeer daar Rob en Jolanda als stadsmensen bij het najagen van hun woondroom van Klaassen hadden mogen verwachten dat hij hen op concrete risico’s, verbonden aan het kopen van een oude woonboerderij, had moeten wijzen. Het argument dat Rob en Jolanda de boerderij per se wilden hebben mag niet baten. Misschien heeft Klaassen het wel goed gedaan, maar gelijk hebben en gelijk krijgen is lang niet altijd hetzelfde. Wie zijn gelijk bewijsbaar maakt - en dat kan alleen door een dossier bij te houden - zal ook in rechte gelijk krijgen.
Klaassen, teleurgesteld in de rechtspraak en een eigen risico armer, weet voortaan wel beter. Elk advies dat zijn klanten liever niet willen horen, legt hij vast en stuurt hij hen toe met een kopie voor zijn dossier. Opdat zijn nachtmerrie van schade weer de idylle van het makelen wordt.
Mr Erna M. Dijkers, BAVAM
Uit: BAVAM Balans nummer 3, jaargang 2